Groen licht

Na wekenlang danig oppassen
op afstand en amper verkassen
geen kamer is vol
corona eist tol
zitten wij op kleinkinders te vlassen.

Hoe zou ’t toch met d’oudste wezen
en de tweede: kan die al lezen
en de jongste, die meid
het lijkt ons geheid
die loopt al door de kamer te racen.

Maar na weken van suffen en dutten
van toch maar weer moed eruit putten
hoor: de boel niet meer dicht
en komt nu groen licht
minder lockdown, lang leve Rutte.

Voorbij nu het schichtig begroeten
we mogen elkaar weer ontmoeten
misschien met geluk
zelfs ’n schuchtere hug
na het zure gelukkig het zoete.

De kleintjes zeggen wellicht: hola
die twee daar, die lijken in coma
ook al roepen wij: kijk
wij zijn nog geen lijk
wij zijn jullie opa en oma.

– Lucas Kruse

Corona rond

kijk ze gaan in ‘t ochtendstondje
tijd voor hun coronarondje
elke dag in ’t vertrouwde buurtje
blik vooruit, hun steevast uurtje

tussen hen, ze weten beter
amper anderhalve meter
blij door virus dat ze misten
laten zij zich nog niet kisten

– Lucas Kruse

STERKTE (Covid-19)

Binnenblijvend in Ootmarsum,
Kijkend over Engels’ tuin,
Ondergaan wij tandenknarsend
Tijdelijk ons misfortuin.

Elke dag zien wij het Theehuis,
Honderddertig jaren oud,
Dat daar zeker niet per abuis
En voor leegstand is gebouwd.

Sluipend zette hier een virus
Zijn Corona op het werk,
Sloot de toegang als een theebus,
Lunchroom werd een Vestingwerk.

Deze tirannie verdrijven
Staat voorlopig nummer één.
Maar zo zal het niet steeds blijven
Want wij komen hier doorheen.

En wanneer wij dat beleven,
Komt uw deur voor ons weer vrij.
Komt het Theehuis weer tot leven,
Dan pas is het leed voorbij.

– Mary & Jan Wolt

toverbrug

zij kijkt naar het wonder dat digitale vooruitgang heet frontberichten voor het slapen blijven zoemen in haar hoofd het niet mogen raken aan elk ander zij kan niet dichter maar

wil veel dichter krijgt een hongerende huid iedere vezel dreigt langzaamaan te verstrikken in een straf een val van strikt eenkennig zijn zij hoort je woorden enkele seconden na

je lippen haar warmte probeert hardnekkig een scherm te overbruggen aan een kloppend hart te voelen zij zou haar hand elders willen leggen dan in
eigen schoot

– Marti van den Bogert

Stuurlui

de stuurlui eisen de wal op
de vechters eisen de straat op
de kiezers eisen klare taal
maar er zijn nog geen woorden voor
er bestaat geen nieuw normaal
we hebben nog geen verhaal

wat zou je doen met die ruimte die je opeist
die minder dan anderhalve meter
je oma opzoeken
de buurman aanhoesten
het vliegtuig nemen naar een of ander
toeristisch oord

en is dat dan vrijheid
wat is vrijheid eigenlijk
voor een woord

is het terug naar voorheen
maar voorheen is voorbij
we deinen stuurloos
op de rand van
een nieuw getij

niet eisen maar vragen
meebewegen
luisteren
naar wat de zee van ons wil
nieuwe einders ontdekken

misschien is dat vrijheid
misschien
maakt dat het verschil

– Helma Snelooper

geen titel

Ik loop naar het heden
En verlies het verleden

Ik zie je nu
Maar vergeet wie je bent

Een vage herinnering, een knuffel, een zoen
Eenzaam en bezorgd voelt mijn hart

Maanden van loslaten
Eindelijk elkaar weer zien

Omarmen? Misschien

Elkaars stem weer horen
Elk woord sijpelt langzaam door

Iedereen schrijft naar haar zijn eigen ik
In gedachten dichtbij

– Hub Pieters

Een grafschrift

Hij had iets stils gewild, de dementie
van een verdrongen liefde, het infarct
van een verraad … maar niet de poëzie
van een of andere beschreeuwde markt,
niet het verhaal van een verkratte straat.

– Paul Bezembinder

Zonder (liefde in tijden van corona)

Het begint al haast te wennen
wakker worden in een lege dag.
Wij gaan nergens heen.
Een nieuwe wereld, hemel niet in zicht
of toch zonder vliegtuigstrepen.

Geen treinen, files
niet naar werk of school
we kunnen zonder – sportclub,
speeltuin, restaurant.

We kunnen, als het dan echt moet
zelfs zonder handen schudden
knuffelen. Begrafenissen volgen
we per telefoon.

Controle was er toch al nooit
al hielden we ons liever dom.
Goede, oude woorden als vertrouwen
beginnen aan een nieuwe jeugd.

We missen ons. We missen alles
wat, voor deze slechte film begon,
zo dagelijks natuurlijk was.
Een tripje supermarkt voelt als een mis- of heldendaad.
We soppen boodschappen met soda schoon.

Vergeet onszelf, we dragen
alles samen, zelfs achter deuren weggestopt.
We leven elke dag
als dag en meer dan anders nog.

– Diet Groothuis

(Op 24 maart jl. geplaatst op Coronagedicht.nl zonder audio/video bijdrage. Diet droeg dit gedicht voor in het Walkartpark op 27 maart 2020. )

 

Vertroosting

Als de tijd lijkt stil te staan
als contacten niet meer mogen
als zelfs de krant corona ademt
zijn er toch de troostmomenten

is er dat innig lieve kaartje
een belletje en FaceTimepje
wordt de afstand overbrugd
ook al blijft het buiten buiten.

Op deze mooie zomerdagen
staat mijn innerlijke open
komt licht dicht bij het hart
is thuis dé speciale plek
biedt een luisterend oor troost
waardoor leven lichter wordt.

– Charlotte Selten-Litmaath

Ruimte en Omtrek

Ik mag al iets meer
iets meer dan gisteren
het glas is niet half vol
het glas is half leeg.
Ik dacht dat het iets meer zou zijn
een stap naar voren
een stap naar achteren
een stap opzij en daartussen
minstens twee meter. Maar nee.

Ik weet niet precies
hoe ik dit moet meten
met een centimeter in de naaidoos
naald en draad voor noodgeval
heb ik vast genoeg antistoffen.
Genoeg voor een hele week.

Ik weet nog steeds niet veel meer
dan vijf maanden geleden
en koop voorraden landbouwplastic
flessen handgel en sprays.
Dit gaat nog erg lang duren
niemand weet hoe lang dan wel
gemiddeld kijk ik elk uur op de klok.

– Hannie Rouweler