Hogere wiskunde

Ik tel de straatstenen
en de grassprieten tussen ons in
anderhalve meter straatstenen
anderhalve meter grassprieten
bij benadering
en bij de gratie van de handhaver
die rekent vanaf onze neuspunten
terwijl ik vanaf de punten van mijn schoenen tel
ik tel de lichtjaren
die we van een omhelzing zijn verwijderd.

Ik tel de omzet van het buurtcafé
bij de zweetdruppels in de sportschool
en kom precies op nul. Ik tel daarbij op:
etentjes die niet zijn gesitueerd op eigen grond,
de hoeveelheid leeggereden benzinetanks.
Nog steeds staan we in het rood.
Dan de uren die er zijn verzorgd, gezorgd en bezorgd
boodschappen, oppassen en voor anderen gelapte ramen,
alle gegeven anderhalvemeterliefde –

dan onvermijdelijk tel ik
de overlijdensadvertenties in de krant
ik tel de jaren tussen gestorven en geboren–
en schat hoeveel jaren er zijn verloren.
Ik tel en tel en besef
anderhalve meter bij je vandaan
gebeurt dit allemaal.

– Henk Ruiter

INTERNE MEMO

In onze psychiatrische kliniek
zal naar aanleiding van
een beleidsdingetje – o
ja, mondiale coronaregels –
vooralsnog geen versoepeling
geïnitieerd worden als het gaat
om anderhalve meterdistantie.
Zowel in ruime als in engere zin.
Anderhalvemillimeterknuffelaars
noch de anderhalve kilometer-
idolaatfanaten in onze afgelegen
paviljoenen zijn hier bij gebaat.
Het management onderkent dit.
Alleen de schuchteren van aard
behouden hun houding onbevangen
en kunnen in paranoïde boogjes
om elkaar heen blijven lopen.
Dit geldt ook voor bezoek.

– D.J. Rodenburg

Geen woord

GEEN WOORDEN VOOR

Cornelia Troost /2016

Doe niet als Orpheus, beste lezer
twijfel niet, hou je aan de regels,
speel de mythe niet in de kaart.

Het verhaal van een overlevende:
‘ Ik ben ongehoord ziek geweest,
het virus zelf gun ik geen naam.’

Grafiek, tabel, cijfers, statistiek.
Het actuele dagelijkse overzicht.
Een anoniem mondiaal verdriet.

– Theo van der Wacht

Coronalied

De toestand is vandaag wat ongewona
De koning spreekt ons toe vanaf zijn trona
‘t Is over komen waaien uit Verona*
En erg besmettelijk, zo zegt ons onze kona

Wij prijzen ons gelukkig want wij wona
Gelukkig niet in een gevarenzona
Toch vind ik nergens meer een kuipje Bona
Of pleepapier of puddinkjes van Mona

Wie kucht of niest is ongewenst persona
En mag zich niet in ‘t openbaar vertona
Contact uitsluitend nog per telefona
De stranden controleert men met een drona

˄
|
| Afstand!
|
˅

Je handen moet je continu verschona
Want anders krijg je je verdiende lona
Vandaag niet naar het badhuis of de sona
Of naar het stierenrennen in Pamplona
Geen samenspel meer van de philharmona
Zang mag nog wel, maar niet meer polyfona

En niet dit lied want dat is te eentona

* Of wacht eens even, was het nou Cremona?
Daar wil ik af zijn, maar ’t was iets op ‘ona.’
En niet Bad Gastein, Hamburg of Altona
Of Uppsala of Malmö of Landskrona
En ook niet Londonderry of Tyrona
’t Kwam niet uit India, dus niet uit Poona
Noch uit Oudkarspel of Anna Paulowna
Noch Texas, Florida of Arizona
En ook – tenslotte – niet uit Tarragona.

– Bas

Over hoop

Deze tijd kun je goed met andere vergelijken:
bijna niets is van hetzelfde, alles maakt verschil.
Kapot onze modellen, overhoop ons wereldbeeld.
De toekomst die we net nog poogden te voorspellen
meer dan ooit in nevel, zo niet zwart dan zeker grijs.

Dit ‘lentegriepje’ laat steeds meer zijn tanden zien.
Van heel ver weg en dichterbij tot in je eigen bed.
Getallen krijgen nu ook namen die we kennen.
Van verglijden was er hoe dan ook geen sprake.
Bam! De oude tijd ging vierkant op zijn plaat.

We zien elkaar op afstand en we spreken digitaal.
Partijen blazen we simultaan, maar wel op zolder.
We doen ons best, we zien soms kans en vinden
nieuwe wegen, maar we missen toch vooral elkaar.
Een mond vol samenwerking wil ook hand en lijf.

De tuin die gisteren ons dierbaar thuis vergrootte
is vandaag alleen wat troost, omdoornd met verbod.
We geven les. We leren hoe je maskers naait.
Onze vader, onze moeder, onze grote kinderen …
we dromen hen omarmd, we dromen hen nabij.

Gelukkig is er ook een zachtheid die voorheen
vaak binnen bleef. We staan meer klaar, we reizen
in verbeelding en we schatten meer op waarde.
Klein genoegen, innerlijke rust, een beter oog
voor onze aarde. Is dát niet waar we wél op wachtten?

Wat zal daarvan overblijven? Zijn we soms onnozel
als we dat gemoed het liefst zouden behouden?
Samen leven, schone lucht en menselijke maat,
maar ook weer terug naar wat we zagen als gewoon?
Willen we het goed of weer precies het oude?

– Marcel de Roos

CORONAAL

Kwam een nieuwe wereldorde
waarin wat boven ons gesteld was
eindelijk zich uitsprak:

de flonkersterren van het duister
de zonneheuvels van de dag
Maar wij, grootsprakige zotten

uiteengejaagd door een virus, hoopten
in onze bunkers op verlossing en zagen
hoe flora en fauna intussen zich hernamen

Teruggevallen op onszelf wachtten we
op donderslagen, heldere hemels
en werden als pasgeboren veulens

knipperend, starend naar het licht
Wankel richtten we ons op, zo
bang dat niets meer zeker, dat we

veel vroeger dan gedacht terug moesten
naar de maker, die belangstellend
vanuit de hoogte ons gestumper gadesloeg

– Job Degenaar

to you my earth



Melody Finlandia, for the earth

To you my earth, we suffer from corona
(voor jou, mijn aarde, wij lijden door corona)
And all the nations shiver now in fear
(en alle naties huiveren van angst)
But when the time comes that this plague is over
(Maar als de tijd komt dat deze plaag over zal zijn)
I hope we learned that we are really near.
(Hoop ik dat we geleerd hebben dat we dicht bij elkaar staan)
That we are all the same in all our longings
(dat we allemaal dezelfde verlangens hebben)
And that our future will be now and here.
(en dat de toekomst nu en hier is)

To you my earth, we suffer from corona
(voor jou, mijn aarde, wij lijden door corona)
With all the nations, we want far too much
(met alle naties willen we veel te veel)
We realize that there will be no freedom
(we realiseren ons dat er zo geen vrijheid is)
We have to stop abusing, now and here.
(we moeten ons misbruik stoppen, nu en hier)
to use your riches, with consideration
(en je rijkdommen met overleg gebruiken)
Unless we change that, we will live in fear.
(zolang we dat niet doen, zullen in angst leven)

To you my earth, we suffer from corona
(voor jou, mijn aarde, wij lijden door corona)
We all are loosing people that are dear
(we verliezen allemaal mensen die ons dierbaar zijn)
We understand this is your way of saying
(we begrijpen dat dit jouw manier is om te zeggen)
Change this abuse and do it now and here
(doe iets aan dat misbruik, doe het nu en hier)
This is your lesson to us, ‘stop abusing’
(dit is jouw les voor ons : stop het misbruik)
Unless we change that, we will live in fear.
(zolang we dat niet doen, leven we in angst)

To you my earth, we suffer from corona
(voor jou, mijn aarde, we lijden door corona)
The better days will come, I surely hope
(er zullen betere dagen komen, dat hoop ik vurig)
But first we must divide your rich resources
(maar eerst moeten we jouw rijke bronnen verdelen)
There is enough for all of us, we know.
(er is genoeg voor iedereen, dat weten we )
But first we must divide your rich resources,
(maar eerst moeten we jouw rijke bronnen verdelen)
And then you, earth, will shelter us, we know.
(dan zul je weer een schuilplaats voor ons zijn, dat weten we.)

– Eva van Baar

Stil staan

Voor het eerst
sta ik stil voor de supermarkt
met brood van de bakker in mijn tas
Geduldig en beheerst
zoals heel Nederland, wachtend
op wat wel en wat niet mag

Wat doe ik daar?
Of beter: waarom zie ik voor de eerste keer
die bomenrij op de parkeerplaats
Dus het is toch waar
dat de zombie in mij
zich als een blinde naar de auto haast

Pff, wat een luxe hoor ik u denken
Terwijl u met drie kinderen
niet weet aan wie u aandacht moet schenken
En ik me bezig houd met existentiële vragen
in tijden van dood en verderf

Toch ben ik blij
dat ik gisteren, het was een gewone doordeweekse dag,
stil stond en een straaljager zag
Ik volgde zijn boog naar rechts
en vloog een flink stuk mee
over de bossen, richting de zee.

– Mirjam Musch

PRE-CORONA IN HET GRAFPARK

Niet te geloven
dat ik aap toch
over de schreef ging door
de overhitheid van mijn hersenstam

en om mij heen
grootse broederschap
van de verleiding
nog later zo risky geworden.

Alles droop en graaide
zelfs opa was zeer in zijn sas
door het nemen in de zon
van een derderangs model.

En ik gesjeesde jongeling
moest nodig
een fijne zerk bespringen
en zijn bescheiden marmerschacht.

– Dirk Rodenburg

(Vrij naar Remco Campert.)

Van achter glas

Verlangend kijk ik
door het raam
vechtend tegen
de caronamaatregelen
ik kan, ik mag, ik ga
naar buiten

Voel de wind door
mijn haren
ruik de aarde
zon door de bladeren
tranen in mijn ogen
om wat eens was

Lang geleden
een achterhuis
een jong meisje
één kastanjeboom
zij zag slechts een glimp
van achter glas

– Gèrina van der Gugten