Stuurlui

de stuurlui eisen de wal op
de vechters eisen de straat op
de kiezers eisen klare taal
maar er zijn nog geen woorden voor
er bestaat geen nieuw normaal
we hebben nog geen verhaal

wat zou je doen met die ruimte die je opeist
die minder dan anderhalve meter
je oma opzoeken
de buurman aanhoesten
het vliegtuig nemen naar een of ander
toeristisch oord

en is dat dan vrijheid
wat is vrijheid eigenlijk
voor een woord

is het terug naar voorheen
maar voorheen is voorbij
we deinen stuurloos
op de rand van
een nieuw getij

niet eisen maar vragen
meebewegen
luisteren
naar wat de zee van ons wil
nieuwe einders ontdekken

misschien is dat vrijheid
misschien
maakt dat het verschil

– Helma Snelooper

geen titel

Ik loop naar het heden
En verlies het verleden

Ik zie je nu
Maar vergeet wie je bent

Een vage herinnering, een knuffel, een zoen
Eenzaam en bezorgd voelt mijn hart

Maanden van loslaten
Eindelijk elkaar weer zien

Omarmen? Misschien

Elkaars stem weer horen
Elk woord sijpelt langzaam door

Iedereen schrijft naar haar zijn eigen ik
In gedachten dichtbij

– Hub Pieters

Een grafschrift

Hij had iets stils gewild, de dementie
van een verdrongen liefde, het infarct
van een verraad … maar niet de poëzie
van een of andere beschreeuwde markt,
niet het verhaal van een verkratte straat.

– Paul Bezembinder

Zonder (liefde in tijden van corona)

Het begint al haast te wennen
wakker worden in een lege dag.
Wij gaan nergens heen.
Een nieuwe wereld, hemel niet in zicht
of toch zonder vliegtuigstrepen.

Geen treinen, files
niet naar werk of school
we kunnen zonder – sportclub,
speeltuin, restaurant.

We kunnen, als het dan echt moet
zelfs zonder handen schudden
knuffelen. Begrafenissen volgen
we per telefoon.

Controle was er toch al nooit
al hielden we ons liever dom.
Goede, oude woorden als vertrouwen
beginnen aan een nieuwe jeugd.

We missen ons. We missen alles
wat, voor deze slechte film begon,
zo dagelijks natuurlijk was.
Een tripje supermarkt voelt als een mis- of heldendaad.
We soppen boodschappen met soda schoon.

Vergeet onszelf, we dragen
alles samen, zelfs achter deuren weggestopt.
We leven elke dag
als dag en meer dan anders nog.

– Diet Groothuis

(Op 24 maart jl. geplaatst op Coronagedicht.nl zonder audio/video bijdrage. Diet droeg dit gedicht voor in het Walkartpark op 27 maart 2020. )

 

Vertroosting

Als de tijd lijkt stil te staan
als contacten niet meer mogen
als zelfs de krant corona ademt
zijn er toch de troostmomenten

is er dat innig lieve kaartje
een belletje en FaceTimepje
wordt de afstand overbrugd
ook al blijft het buiten buiten.

Op deze mooie zomerdagen
staat mijn innerlijke open
komt licht dicht bij het hart
is thuis dé speciale plek
biedt een luisterend oor troost
waardoor leven lichter wordt.

– Charlotte Selten-Litmaath

Ruimte en Omtrek

Ik mag al iets meer
iets meer dan gisteren
het glas is niet half vol
het glas is half leeg.
Ik dacht dat het iets meer zou zijn
een stap naar voren
een stap naar achteren
een stap opzij en daartussen
minstens twee meter. Maar nee.

Ik weet niet precies
hoe ik dit moet meten
met een centimeter in de naaidoos
naald en draad voor noodgeval
heb ik vast genoeg antistoffen.
Genoeg voor een hele week.

Ik weet nog steeds niet veel meer
dan vijf maanden geleden
en koop voorraden landbouwplastic
flessen handgel en sprays.
Dit gaat nog erg lang duren
niemand weet hoe lang dan wel
gemiddeld kijk ik elk uur op de klok.

– Hannie Rouweler

Angst

Stil op straat
Stil om ons  heen
Iedereen is in huis
Stil
Andere mensen proberen we te vermijden
Bang
Om het virus
Zelf onder de leden te krijgen

In de winkel
Staan mensen bij de kassa
Niet als anders
Druk in de rij
Tegen elkaar aan dringend
Maar met 1,5 meter afstand
Bang
Om het virus
Zelf onder de leden te krijgen

In de ziekenhuizen
Beschermt het personeel zich
Handschoenen, schorten
Er is een tekort
Een tekort aan mondkapjes
Omdat iedereen zich wil beschermen
Bang
Om het virus
Zelf onder de leden te krijgen

Langzamerhand versoepelingen
Meer mensen in een ruimte
Maar de angst
De 1,5 meter afstand blijft
Het nieuwe nu
Geen spontaniteit
Want iedereen blijft
Bang
Om het virus
Zelf onder de leden te krijgen

– Jaantje

WEER

de stad druist weer
hij huiverde eerst
het suist weer

er wordt gejuicht en geklapt
het mag weer
er worden glazen getapt
bij het terrasweer

je hoort een harde klap
van een last die valt
je ziet de schouders zakken

de stad fluistert je rustig gedag
en zegt: ‘welkom terug’
ik heb je gemist
en je mag weer
of geen weer

– Luuk Harmsen

Ineens

ineens is er angst
ineens is er een gedachte
ineens klappen we voor de zorgen
die ons staan te wachten

ineens klapt het in elkaar
dan klampen we vast
ineens in isolatie
ineens een lange nacht

ineens zijn we onafscheidelijk
gescheiden van elkaar
hoe een klap in het gezicht
ons allemaal wakker maakt

– Luukse Dingen

Opera Barcelona

Het burgerlijk publiek troonde op het pluche,
doorvoed tot in de nerven, strak in het pak
en bespoten met veel hoogglanslak.

De rijen weer gesloten, ons soort klasse,
geen straatvechters of onkruid, zichtbaar
het elitevolk uit de betere kassen.

Luisterden ze ademloos? Stonden hun cellen
open, vulde weemoed hun gemoed? Geen hoestje
klonk, er werd zelfs niet gekucht.

Ze brachten zuurstof in de lucht,
en een glimlach om de lippen van
wie op afstand toekeek.

Na afloop was er geen ovatie,
wel ritselden ze allemaal,
een enkeling leek te buigen.

Ging er ontroering door de zaal, stroomde
de emotie? Ze lieten het niet zien,
ook zij mochten niet juichen.

– Cora de Vos