Je maakt me banger en banger.
Een paar weken geleden was ik nog niet zo onder de indruk
‘T is maar een griep’ bleef ik mezelf geruststellend voorhouden,
maar nu kan dat niet langer.

We mogen geen handen meer schudden
en moeten regelmatig onze handen wassen. Sociale contacten
moeten we mijden, dus geen kwetsbare ouders bezoeken.
Ik volg de adviezen maar als een schaap in een kudde.

Mijn jongens vonden er eerst niks aan.
Het ene na het andere werd afgezegd, van sporten
tot feestjes. Allemaal door ‘dat stomme virus’ vonden ze.
Totdat de scholen dichtgingen, toen zijn ze uit hun dak gegaan.

Het enthousiasme over het niet naar school gaan, was van korte duur.
Ook thuis moest er immers gewerkt worden aan schooltaken.
En nog steeds horen ze overal over ‘dat stomme virus’ dat hen
bang maakt. Het niet in de klas zijn met hun klasgenoten is best wel zuur.

Nee, het is niet leuk, daarin geef ik mijn jongens gelijk.
Als troost zijn we vaker in de natuur, bellen we veel naar opa’s en oma’s
en vertel ik ze over hoe mensen in deze moeilijke tijden voor elkaar kunnen zorgen. Een beetje letten op elkaar is zo belangrijk!

– Aniek Beemer-Verbraak

Geef een reactie