De wereld draait wat trager
lijkt het
Of misschien juist wel zo snel
dat ik het nooit meer bij kan houden
Terwijl het nieuws en de adviezen van uur tot uur veranderen
beperkt mijn uitzicht zich tot een slome puzzel van auto’s
voorbij vliegende fietsers
en wandelaars
die op anderhalve meter afstand een gesprek proberen te houden
dat zelden meer
over het weer gaat terwijl dat juist zo prachtig is
De ballonnen en de taartjes verplaatsen zich naar keukentafels
en waar men steeds het digitale verafschuwde
draait het WiFi overuren
om soms,
net al iedereen die echt werken moet,
even adem pauze te nemen
Alles om toch maar wat samen te kunnen zijn
Nu iedereen zich een beetje
verloren voelt
omdat dit niet te winnen is.
Ik denk dat de woorden “ik mis je”
nog niet zo intensief gebruikt zijn
in de laatste 75 jaar
Dat onzekerheid de mensen bang maakt
en soms boos
dat ene potje saus,
want jij zou pasta eten,
lijkt zo vreselijk onbereikbaar door dat karretje
en die man die twijfelend zijn vrouw gaat bellen
omdat je eieren al op zijn.
De tijd verstrijkt
ik weet ook niet
hoelang de tijd zo traag zal gaan
En ondertussen kijk ik
naar de mensen die zich elke dag weer naar hun werken haasten

En wel precies weten, wat zij moeten doen.


– Janneke

Geef een reactie