Zie hoe de dagen zijn veranderd
van spring en dans in lentezon
nu behoedzaam over straat gestapt
met afstand weggedoken in de kraag
hoop je dat anderhalve meter helpt

beter nog binnen achter glas
foto’s van kinderen en kleinkinderen
schatten om je heen geschaard
je staat er samen voor en toch alleen
jezelf door de dag te slaan

dat je amper woorden vindt
verdoofd door vrees en zorg
teken je berichten op de ruit
harten met een pijl erdoor
en kijk van hier zwaaien we

het zijn de handen die het doen
angst te groot voor hart en hoofd
strijken we met zachte vegen glad
strepen voor op straat geplakt
dat je steeds weet waar we staan

– Frans Terken