Mijn buurvrouw leeft in isolatie
nog voor de eerste verschijnselen. Door muren
praten we over winterbanden, het weerbericht.

In de ochtendkrant tellen we cijfers
op dodenlijsten, worden het gevaar
gewaar dat ons omsingelt.

We verzwijgen het gebrek aan profiel, hoe fragiel
het lijf. We heffen glazen terwijl bij iedere hoest
een bui door ons heen raast in een grondeloze diepte.

Nergens zijn we veilig, ook niet binnen de grenzen
van het lichaam, dit kleine overwinnelijke land.

– Saskia van Leendert

Geef een reactie