Er zijn geen mensen meer op straat
en de stad ligt er verlaten bij
ik ken dit beeld al jaren, vanuit het donker

Mij was een plaats toegedicht
waar nu verplicht de mensen schuilen
huilen in hun veel te krappe vel
en plots veel te kleine huizen
men noemt het de kille hel
en beklaagt zichzelf zelfs in het licht

Mij werd niets gevraagd
ik heb gezeten en gelegen
in rusteloze pijn en zonder brood
te verlegen om te schreeuwen
schreef ik op de muren 
van alleen en eenzaamheid
totdat de dood mij scheidt
van dit demonisch avontuur
het moest mijn tijd naar duren

Ik heb geleerd om te verteren
zonder eten
met water als mijn grootste vriend
en nu de wereld zelf doordraait
zijn kasten overmatig vult
omdat hij het heeft verdiend
mag men mij gerust vergeten

ik heb geleerd
ik heb geduld

– Bob Kalkman

Geef een reactie