Ze zijn er altijd al geweest. Meestal stilletjes op de achtergrond.
Soms luid schreeuwend vooraan. Alleen nu zijn ze met steeds meer.

Mensen die bang zijn voor nabijheid. Nu er meer reden is, snap ik ze wel.
Je kunt begrijpen zonder het zelf te voelen. Zo blijkt.

Massaal zoeken we de ruimte op. De scholen en restaurants zijn dicht.
Het bos en strand open. De natuur biedt verse lucht en een nieuwe horizon.

Tussen bomen lijkt iets te fluisteren over vallende schemer en hamsteren.
De zee toont geduldig het verschil tussen ver weg en dichtbij.

Van een balkon klinkt een accordeon, uit een zolderraam een aria.
Vanuit de stilte hoor ik applaus dat maar niet stopt en laat stromen wat verstopt was.

Met lege handen klappen we voor hen die uit handen nemen en onbeperkt nabij zijn.

– Marianne van Velzen 

Geef een reactie