Na wekenlang danig oppassen
op afstand en amper verkassen
geen kamer is vol
corona eist tol
zitten wij op kleinkinders te vlassen.

Hoe zou ’t toch met d’oudste wezen
en de tweede: kan die al lezen
en de jongste, die meid
het lijkt ons geheid
die loopt al door de kamer te racen.

Maar na weken van suffen en dutten
van toch maar weer moed eruit putten
hoor: de boel niet meer dicht
en komt nu groen licht
minder lockdown, lang leve Rutte.

Voorbij nu het schichtig begroeten
we mogen elkaar weer ontmoeten
misschien met geluk
zelfs ’n schuchtere hug
na het zure gelukkig het zoete.

De kleintjes zeggen wellicht: hola
die twee daar, die lijken in coma
ook al roepen wij: kijk
wij zijn nog geen lijk
wij zijn jullie opa en oma.

– Lucas Kruse