wanneer de dag lang
en als kapot gekookte spaghettislierten
zonder een mogelijk alternatief

in lege straten
en treinen
en metro’s
en bussen
alsof de engste film moet uitgevonden

schudden onze handen
denkbeeldig
die van vaders en moeders
en opa’s en oma’s
en omhelzen we kinderen
die niet weten wat

en hoe
de natuur weer opleeft
geeft ons moed
over een terugkeer
in al haar ontluikende glorie

– Mark Boninsegna

Geef een reactie