Een litteken geslagen
Dat zal nooit vervagen

Onzichtbaar
Ademhaling zwaar

Geen warme arm om me heen
Moederziel alleen

Koud
Het was een stromingsfout

Bloedstollend
Buiten adem, mijn hart hollend

Als een vis op het droge
De zuurstof vervlogen

Ik blijf kalm
spartelend als een paaiende zalm

Vruchtbaar, positief
Dankbaar zeg ik: Leef, lief!

– Sandra Verkuijlen