hoe vergankelijk toch dit leven
nu zovele unieke verschijningen
in dit bestaan zijn bedreigd
hoe simpel alle veranderingen
die het verdriet overstijgen
nu elk optimisme zwijgt

ik bekijk het ontwaken van dagen
met in mijn ogen alle gestelde vragen
waarop ik geen antwoord krijg
anders dan tranen die steeds blijven komen

en toch, wat betekent onze tijd
als je het vergelijkt met deze van een steen;
het enige dat op ‘t einde blijft
een wazig lachen op vergeelde foto’s
als de geschiedenis van een verleden

morgen wil ik niet vergeten
hoe het gisteren was

– Sunset