Deze tijd kun je goed met andere vergelijken:
bijna niets is van hetzelfde, alles maakt verschil.
Kapot onze modellen, overhoop ons wereldbeeld.
De toekomst die we net nog poogden te voorspellen
meer dan ooit in nevel, zo niet zwart dan zeker grijs.

Dit ‘lentegriepje’ laat steeds meer zijn tanden zien.
Van heel ver weg en dichterbij tot in je eigen bed.
Getallen krijgen nu ook namen die we kennen.
Van verglijden was er hoe dan ook geen sprake.
Bam! De oude tijd ging vierkant op zijn plaat.

We zien elkaar op afstand en we spreken digitaal.
Partijen blazen we simultaan, maar wel op zolder.
We doen ons best, we zien soms kans en vinden
nieuwe wegen, maar we missen toch vooral elkaar.
Een mond vol samenwerking wil ook hand en lijf.

De tuin die gisteren ons dierbaar thuis vergrootte
is vandaag alleen wat troost, omdoornd met verbod.
We geven les. We leren hoe je maskers naait.
Onze vader, onze moeder, onze grote kinderen …
we dromen hen omarmd, we dromen hen nabij.

Gelukkig is er ook een zachtheid die voorheen
vaak binnen bleef. We staan meer klaar, we reizen
in verbeelding en we schatten meer op waarde.
Klein genoegen, innerlijke rust, een beter oog
voor onze aarde. Is dát niet waar we wél op wachtten?

Wat zal daarvan overblijven? Zijn we soms onnozel
als we dat gemoed het liefst zouden behouden?
Samen leven, schone lucht en menselijke maat,
maar ook weer terug naar wat we zagen als gewoon?
Willen we het goed of weer precies het oude?

– Marcel de Roos