Je hoort of ziet ze niet
bijna onzichtbaar en vals
dringen ze binnen in je leven
geruisloos, zwevend, zonder mededogen
witte schimmen in de mist
vermomd als infectieziekten
mooie bloemen, lieve diertjes
stiekem gaan ze te werk
ze bellen niet aan, ze komen langs achteren
leeftijd, verdriet, angst, niets ontzien ze
je blijft je verzetten tot je er moe van wordt
daar rekenen ze op
sluipmoordenaars zitten geduldig te loeren
wachten op het juiste moment
om je dan voor altijd
de mond te snoeren
zo zetten ze hun bloederige weg verder

– Gilbert Vangampelaere/Beritos

Geef een reactie