Voor het eerst
sta ik stil voor de supermarkt
met brood van de bakker in mijn tas
Geduldig en beheerst
zoals heel Nederland, wachtend
op wat wel en wat niet mag

Wat doe ik daar?
Of beter: waarom zie ik voor de eerste keer
die bomenrij op de parkeerplaats
Dus het is toch waar
dat de zombie in mij
zich als een blinde naar de auto haast

Pff, wat een luxe hoor ik u denken
Terwijl u met drie kinderen
niet weet aan wie u aandacht moet schenken
En ik me bezig houd met existentiële vragen
in tijden van dood en verderf

Toch ben ik blij
dat ik gisteren, het was een gewone doordeweekse dag,
stil stond en een straaljager zag
Ik volgde zijn boog naar rechts
en vloog een flink stuk mee
over de bossen, richting de zee.

– Mirjam Musch