zij kijkt naar het wonder dat digitale vooruitgang heet frontberichten voor het slapen blijven zoemen in haar hoofd het niet mogen raken aan elk ander zij kan niet dichter maar

wil veel dichter krijgt een hongerende huid iedere vezel dreigt langzaamaan te verstrikken in een straf een val van strikt eenkennig zijn zij hoort je woorden enkele seconden na

je lippen haar warmte probeert hardnekkig een scherm te overbruggen aan een kloppend hart te voelen zij zou haar hand elders willen leggen dan in
eigen schoot

– Marti van den Bogert