Stil zoals eerder zo stil niet en leeg de straat,
op de kleuter na die nu veilig van kant tot kant
heen en weer stommelt op zijn houten fiets.
Verder niets dan overmoedig voorjaar.

Toch geven wij ons, na een bijna nonchalant
bericht van ook nu weer zoveel door het virus
aangebeten doden, over aan wetenschappers,
nieuwspraat, teksten vol opinie en aan de
willekeur van mens-ontwende goden.

Fileren wij een nieuwe oproep ons te houden aan
de plicht op hok te blijven, nemen de twijfels voor
lief: hoe serieus die afstand, hoe effectief en vooral
hoe lang nog dit woord en wederwoord met
onze lijven.

Want we zijn even volgzaam als bang, als burgerlijk
rebels tegelijk en vullen onze dagen met tot spel
geknede vormen van pas op de plaats en wachten.

Tellen de dagen af, spelen tegelijk met de gedachte
eruit te gaan, mensen te zien, met een glas in de hand
wat te mijmeren op een terras, steeds losser van die
angst om door weinigen te worden uitgedragen.

– Thom Schrijer