kijkend naar de kinderen die
op het Waalstrandje met stokken
elkaars lichaamsprofiel natrekken
vraag ik of ik poseren mag
heerlijk plat in het zand liggen
als eerste Vitruviusvrouw

ik voel ze dartelen om mijn lijf
altijd al da Vinci kinderen gewild
ze weten mijn armen even
lang te tekenen als de benen
ze leggen op mijn navel exact
midden in de cirkel een keitje

doezelend onder de zon hoor
ik ze tussen de kribben een
vierkantig tuinhuis plannen
ik droom over een architect die
voor alle burgers duurzame
Hundertwasser huizen bouwt

vaag bemerk ik opkomend nieuw
plezier wat is er hier klopt iets niet
zij hebben de keiharde golfslag
van de passerende schepen wel
scherp op hun netvlies gekregen
Vitruvia rolt kletsnat over het strand

– Liesbeth Ulijn