Zelfs de kobalt blauwe lucht lijkt vandaag mee
haar witte wolkige doeken uit te hangen.
Het doet mij blij zuchten,
nieuwsgierig de wolken aan de gevels tellend,

wetend waar iedereen naartoe is – naar binnen.
Het gelanterfant op afstand stoort mij voorlopig niet meer.
Wellicht gaat ook de ander vol hoop naar daar:
naar een toekomst waar het goed is, naar waar solidaire vrijheid leeft.

Mijn grootouders hadden een café dat Levenslust noemde.
Daar was àltijd kleur te bespeuren, groen blauw rood wit
ook al had er af en toe iemand gewoon even de blues.
Tot elke witte wapperende wolk roept een engelbewaarder :
zoek jij ook een vriendje?

– Jan Somers en co-auteurs

Geef een reactie