we herschikken de wereld
dat ze al op orde is verandert
weinig aan die werkelijkheid

er zijn soms dingen die moeten
die voel je dan dringen
verstopt achter je huid
ergens in je bloedbaan in wat
je uitademt

we mogen wat verder
van elkaar wegblijven
we kriskrassen ons
afstandsgewijs door elkaar
als formules

in grafieken heb je lijnen
die altijd langs elkaar lopen
nooit aanraken

of lijnen die een keer
kruisen daarna verder uit
elkaar drijven

ik knies in de wiskundeles
weet niet voor welke
grafiek ik mijn verdriet
hoor te voelen

de docent livetweet me
later een antwoord
zegt dat hij

het eigenlijk ook niet weet

– Richard Nobbe