Het was zacht voor de tijd van
het jaar maar er hing iets hards
in de lucht. Je voelde het aan je
hartslag aan het verlangen naar

een ding dat de golven in ging en
zich in de zeebodem vastbeet. Zo’n
avond was het, met messcherpe
voorgevoelens en ‘t hart in de keel.

Toen het nieuws de volgende
dag het zegel verbrak en
onschendbaarheid voorgoed tot
old school proclameerde was het

nog steeds zacht voor de tijd van
het jaar – ongekend zacht. Maar de
lente keerde zich bruusk van je af.
Haar frisse wang gerimpeld en haar

gouden prinsessenharen vol
stof. Alles hield zijn
adem in – zelfs de appelboom stond
bladstil op zijn wortels, muurvast.

– Rogier de Jong

Geef een reactie