Het waren weken waarin iedereen veranderde van mens
in afstandsmeter, anderhalf voor velen verder was gebleken
dan gedacht en duren gedurende het lengen steeds bleef
worden verlengd, angst niet verdween maar normaal werd.

We leerden problemen uit het verleden alsnog kennen, begrepen
hoe het voor ouders van de onze en zeker die van hen moest zijn
geweest, oorlogen, wereld en koude, crises van olie tot bank, water
stond ons tot hoger dan lippen, reddingsboten stonden blank.

Bij alle acties stroomden tranen over iedereens geïsoleerde wang
we keerden elkaar de rug niet toe en stonden samen – gepaste
distantie – sterker dan we ooit hadden gedacht, we belden, bakten
en er werd geluisterd naar podcasts, de radio en zelfs het gezag.

En zij die niet luisteren wilden, zouden wel voelen of zien hoe
door hun idioot kinderlijke gedrag een ander juist opdraaien
moest dus werden de keurslijven aangestrakt, de ondeugden
aangepakt en alles wat nodig was zo mogelijk opgehoest.

– Jelmer van Lenteren