Ben dezer dagen erg geschrokken
van het verontrustende bericht
dat over een jaar of vijf miljard
de zon in eigen pandemie vergaat
en onze aarde zal verzengen.
Je zult dan net bij de AH staan
met een kar vol boodschappen.
Je rent, nieuwsgierig als je bent,
nog snel naar buiten maar…
Laat maar, met mijn herinnering
aan de crematie van een vriend
die dat al niet kon navertellen.

Nu ik dit gedicht bedenk neem ik
mij plechtig voor mijn nageslacht
bij voorbaat wel te waarschuwen
voor dat ultiem gevaar, al is het
nog wat vroeg voor over zoveel
jaar. Mij zou het niet verbazen
dat de astronomen er zo’n tien
jaar naast blijken te zitten.
Altijd nog een flinke hap uit
ieder mensenleven en de rapen
tien jaar eerder gaar. Dat heb ik
liever niet op mijn geweten.
Dus vandaar.

– ABterBrake