ieder in een klein aquarium met gesloten microfoon
de een wat pips, bedrukt, de ander flatteus in het licht
van een sneeuwwitte kamer of een rood gordijn
het land voelt vreemd, naast stikstof, ongelijkheid
en een kloof of wat is er nu ook een virus met een tekort
aan lucht, verlangend naar contact

op al die kleine schermpjes zien we onvermoede schilderijen
nooit gedachte lampen, persoonlijke decors waarin
soms figureren: een dier, een kind, een partner met
een kopje thee, zij maken achtergrondgeluid, het geluid
waar het om gaat, maar wij moeten daar bovenuit

want er is werk dat doorgaat, oud werk en nieuw
wat nieuw is, is nog slecht te zien en nauwelijks
goed te horen, verpixeld beeld met een vervormde
stem met tussenpozen waaruit steeds tekst wegvalt

wat zeg je? wat is nodig? we kunnen onze ogen en 
lichaamstaal nu slecht verstaan, we zoomen in, we
zoomen uit, hoe treft de werkelijkheid ons dadelijk aan?

– Jaap Lemereis

Geef een reactie